2. Geef me de ruimte Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal with Cheese Gedurende mijn dagelijkse strijd met een dwangmatig krachtige, en buitengewoon weerbarstige inborst, kan ik voor nietsvermoedende buitenstaanders nauwelijks te genieten zijn. Maar alleen ik weet waar ik mee bezig ben - en ik ben niemand toelichting verschuldigd. Dus houd je mening voor je, dan doe ik hetzelfde. Want ook wanneer ik niet begrepen word, volg ik de route die ik af moet leggen, en neem ik iedere hindernis met volle overtuiging. Uiteraard kan dat af en toe tegennatuurlijk aanvoelen, maar het doel heiligt alle middelen. Leid me niet af. Laat me met rust. Blijf uit mijn buurt. Geef me de ruimte! Overal klinkt het eenzijdige gebrabbel. Het vergankelijk geouwehoer. Ontoereikende pogingen om de angstaanjagende leegte te overstemmen. Na al die tijd klinkt het nog even depressief en inspiratieloos, hoewel de onophoudelijke lachsalvo's anders doen vermoeden. Maar hoe alleen een kind zich zonder remming eindeloos gelukkig kan voelen, zijn ze een voor een vergeten. Het lijkt dan ook een eeuwigheid geleden - als de herinnering zich tenminste nog aandient. Die onbehaaglijke berusting, een werkelijk weerzinwekkende instemming, heeft zich onverbiddelijk van deze jongvolwassenen meester gemaakt. En zelfs daar leggen zij zich willoos en tam bij neer, als volkomen onbezielde wezens. Als wisselspelers die teneergeslagen langs de zijlijn staan en machteloos aanschouwen wat er in het speelveld plaatsvindt. Nee, het is ze nauwelijks aan te rekenen, maar werkelijk, ze hebben geen flauw benul! Het is trouwens voornamelijk dat oeverloze gezwets waar ik totaal geen behoefte aan heb. En dat is niets nieuws, want het verveelt me al sinds jaar en dag. Het enige verschil is dat ik dergelijke ervaringen tegenwoordig uitspreek. En dat mag dan minstens zo onbenullig zijn als hun gebrabbel, maar het is ook even onweerstaanbaar. Die eerlijkheid wekt een arrogante, neerbuigende indruk, ja. Dat moet dan maar. Ik heb nooit gevraagd om een reputatie, die negen van de tien keer toch op een misvatting berust. Leid me niet af. Laat me met rust. Blijf uit mijn buurt. Geef me de ruimte! Het is banaal gemakkelijk om met mensen om te gaan, maar om goed met mensen om te gaan, kan verdomd moeilijk zijn! En je hebt in je leven al teveel nagedacht om nog te kunnen zeggen dat je argeloos in de wereld staat. Man, lul toch niet! Je bent een ongeevenaard manipulatief mens, en je weet het. Ja jongen, je weet het beter dan wie dan ook in je omgeving - hoe doorzichtig je ook lijkt te zijn. Je bent juist zo manipulatief doordat je die naiviteit als geen ander kan voorwenden. En het is voor iedere partij een verwarrende eigenschap. Waarom blijf je dus niet gewoon uit de buurt van mensen die je niet kennen? 'Pas wanneer ik met de buitenwereld praat, blijk ik vele malen menselijker dan ik dacht!' Natuurlijk ben je een bijzonder sociaal wezen, maar als die omgang je niets dan irritatie, twijfel en verwarring oplevert, ben jij de storende factor in je dagelijkse zoektocht naar balans. En dan kun je jezelf nog honderden keren arrogant opstellen als buitenstaanders zich weer leeghoofdig voordoen, of simpelweg eenmaal besluiten niet meer in dergelijke situaties terecht te komen. Domme jongen... Leid me niet af. Laat me met rust. Blijf uit mijn buurt. Geef me de ruimte!