Borriegineel Ð Lafbekken & Lefballen (2010) 01. Meditatie (proloog) Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Alles valt en staat bij overtuiging. De sereniteit van het bestaan is uitsluitend invoelbaar wanneer ik durf te vertrouwen. Door ontspannen met de balans mee te bewegen, ontwaar ik een elegante rust, die als evenwichtige voedingsbodem dient voor gedachten, gevoel en gedrag. Zo stel ik onversneden kalmte in staat als natuurlijk verdovingsmiddel dienst te doen, en kan ik ongehinderd op het individueelste centrum van mijn wezen geconcentreerd blijven. Dat verschaft me de gelegenheid om frustrerende gemoedsaandoeningen te neutraliseren en ingesleten gedachtepatronen waar nodig te doorbreken. Want alleen de bedaarde ziel vormt een bonafide fundament voor levensenergie - een gedegen grondslag waarin geloof, kracht en overtuiging hun oorsprong vinden. In een dusdanige toestand vorm ik zelfs de onstuimigste stemmingen harmonieus om tot een onverstoorbaar zelfbewustzijn. Zo beweeg ik vastberaden en bedachtÂzaam in de richting die ik van nature volg. Zo leg ik als vanzelf de route af die op termijn het positiefste effect sorteert. Zo ontwikkel ik me precies als hoe ik het voor ogen heb, en kom ik geleidelijk tot volle wasdom. Uitsluitend door in alle situaties kinderlijke eenvoud na te streven, ben ik in staat mijn persoonlijke groei de gewenste gestalte te geven. Daarom ligt mijn focus ieder ogenblik opnieuw volledig op het hier en nu. Want alleen maar dit moment is waarop ik mijn potentieel, mijn wezenlijke vrijheid, optimaal kan realiseren. De sleutel tot vrijheid, is het besef dat het bijbehorende slot zich binnenin bevindt. Ik heb geen vrijheid, ik bŽn vrijheid. 02. Jij Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Je hebt geen vrijheid. Je zit vast in een illusie die je vanaf je geboorte door externe instanties ingeprent krijgt - en dat is naast je naam, sofi-nummer en stemrecht dan ook meteen het enige wat je krijgt. Je bent geprogrammeerd om te denken dat alles wat je om je heen waarneemt, precies zo is als het hoort te zijn, simpelweg omdat het is zoals het is. En deze primitieve misvatting vormt als vanzelfsprekend het uitgangspunt voor je vastgeroeste wereldbeeld. Door even klakkeloos als argeloos aan te nemen dat er een maatschappij moet zijn, omdat de geschiedenis dat uitwijst, en dat er een overheid moet zijn, omdat de ministers dat bepleiten, en dat er een belastingstelsel moet zijn, omdat je met gezond verstand uitsluitend tot die conclusie denkt te kunnen komen... daardoor reduceer je niet alleen je mentale, maar indirect ook je fysieke bewegingsvrijheid tot een absoluut nulpunt. En misschien zou je dan eens wat fundamenteler moeten gaan twijfelen... aan zowel de geschiedschrijving, als de ministers, als je gezonde verstand! Jij, jij, jij, jij... Jij bepaalt. Jij bepaalt of jij bepaalt. Jij bepaalt of jij het ware van het illusoire durft te onderscheiden. Want jij bepaalt of jij je wil laten conditioneren of dat je liever van je wezenlijke waarheid uitgaat. Met andere woorden: jij bepaalt of je helder blijft zien of dat je perspectief vertroebeld raakt. Jij bepaalt of jij bepaalt. Jij bepaalt of je bang bent of durft te vertrouwen. Want jij bepaalt of je toen, straks, of nu leeft. En of je je daarbij laat afleiden of gefocust blijft. Dus jij bepaalt of je kansen afwacht en aangrijpt, of forceert en laat liggen. Jij bepaalt of jij bepaalt. Jij bepaalt of je faalt of slaagt, en of je daar waarde aan hecht. Dus jij bepaalt of je respect afdwingt, of dat het je door die boze buitenwereld onthouden wordt! Want jij bepaalt of jij je iets of niets van medemensen en hun levensbeschouwing aantrekt. Jij bepaalt of jij bepaalt... Jij bepaalt of jij bepaalt... Jij bepaalt of jij bepaalt... Jij bepaalt! Het is alleen aan jou of je excelleert in de middelmaat die in eerste instantie alomtegenwoordig lijkt, maar bij nader inzien slechts bij de gratie van grondeloze huiver kan bestaan, of dat je die deprimerende illusie blijft koesteren, en er als karakterloze slaaf onderdanig in opgaat. Alleen jij bepaalt, broeder, zuster. Zodra jij beseft dat je vrijheid bŽnt, kan niets of niemand jou dat nog aanbieden of afnemen. En als de alomvattende bevrijding in het verlengde daarvan uiteindelijk plaatsgrijpt, is er logischerwijs geen beveiliging meer nodig. 03. Tour de force Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Gitaar: Frenky Lukken Basgitaar en drum: Joshua Pesulima Houd je oren, ogen en geest open, broeder, zuster! Je bent vrijheid! Je bent liefde! Je bent groei! Je bent kracht! Je bent energie! Je bent beweging! Je bent vuur, aarde, lucht en water tegelijkertijd! Je bent, broeder, zuster! Je bent prachtig! Je bent wat je denkt, en je denkt wat je wil, dus je bent wat je wil zijn! En alleen jij, broeder, zuster! Alleen jij, en alleen maar dit moment... Misschien doe ik mezelf al heel lang minder sterk voor dan ik daadwerkelijk ben - gewoon, omdat die rol zo vertrouwd voelt. En waarschijnlijk omdat het meer moeite kost om te vertrouwen op en te geloven in de goede loop van de gebeurtenissen, dan om als bange scepticus van een neerwaartse spiraal uit te gaan. Een krachtige opstelling brengt verantwoordelijkheden met zich mee, terwijl het slachtoffer van de situatie stomweg achter de feiten aan kan slenteren. Want vrijwel niemand zal de zwakkere zijn zwakheid kwalijk nemen. Vertel eens wat over de dag van vandaag... Deze dag voel jij je niet zo krachtig als normaal. De wereld staat in brand en weerspiegelt je gemoedstoestand feilloos. Het leven als vrijgezelle student gaat lang niet altijd over rozen. Want de wetenschap die je beoefent, blijkt hoe langer hoe meer een wereldvreemde schertsvertoning te zijn. Onderzoekers zijn sukkels. En je collegaÕs beschouwen de wereld eveneens vanuit een ivoren toren. Het werk dat je tegen een prima vergoeding verricht, doet nauwelijks terzake en is zo vergankelijk als dag en nacht. Daarnaast heeft het vrouwtje van je dromen je afgewezen toen jij je eindelijk kwetsbaar durfde op te stellen. Je twijfelt steeds dieper aan jezelf en aan je identiteit. En grotendeels heeft je sociale omgeving ook geen flauw benul met wie ze eigenlijk van doen heeft. Je zou het liever anders wensen, maar het valt je zwaar om de vinger op de zere plek te leggen. De knagende vraag luidt dus: ben je er nu toe gedoemd om tot een vreugdeloze einzelgŠnger te verworden? Heeft dat prachtige, dromerige kind van vroeger, het dan werkelijk moeten afleggen tegen de onverbiddelijke loop van de geschiedenis? Moet jij je er dan maar mee verzoenen dat je levenspad zich per definitie wrang en onveranderlijk voor je uitstrekt? NEE!!! Zelfmedelijden is een zwaktebod! Natuurlijk kan de wereld zich zo nu en dan koud, duister en taai betonen, maar het prettige van het heft is mijns inziens dat ik het in eigen handen kan nemen! Een man is pas een man zodra hij zichzelf weet te overwinnen. Ja, ik wil karakter tonen, en daadkracht. Al kom ik mezelf en mijn beperkingen nog talloze malen tegen. Ik ga liever in al mÕn vitaliteit ten onder, dan cynisch en verbitterd verder op een geplaveid pad dat de lafbekken en angsthazen afleggen. Positief denken vergt beduidend meer inspanningen dan negatief denken. Maar sinds ik me dat realiseer, beschouw ik het als pure noodzaak om alledaagse denkpatronen te doorbreken - hoe vastgeroest en dwangmatig ze ook schijnen te zijn. Het verleden vormt zich als zodanig om met rust gelaten te worden, en alleen een rotsvast vertrouwen doet hoop en vrees vervagen. Ik besef tegenwoordig dat ik het aan mezelf verplicht ben alle mogelijke moeite te doen om mijn eigenwaarde te behouden. Het is eenvoudigweg ŽŽn en dezelfde kracht die me aandrijft en me afremt, en die bij machte is om me te bezielen Žn vernielen. En het is precies die kracht, die ik moet kanaliseren om kalmte en evenwicht te vinden en vast te houden. Het is precies die kracht, waarom ik mezelf iedere dag in transcendente meditatie terugtrek. Ja, precies die kracht, waardoor ik geduld en bezinning ondubbelzinnig b—ven haast en impulsiviteit ben gaan plaatsen. Het doorbrekende inzicht is dat zelfliefde gelijkstaat aan naastenliefde. Dus alleen door zorgvuldig met mezelf om te gaan, ben ik in staat om wezenlijk te groeien, en oprecht lief te hebben wie of wat mijn liefde verdient. Dus hoezeer je jezelf ook als een zwak en onbeduidend wezen opstelt, je bent geboren om krachtig en zelfstandig te zijn. Handel daar dan ook naar! En wat valt er nog over de dag van vandaag te zeggen? Simpel... deze dag voel ik me niet als normaal, zo krachtig! Het is alleen aan mij om stabiel te zijn, om zekerheid te bieden, om mezelf in de hand te houden, om de zonzijde te zoeken, om te relativeren wat zich al te belangrijk voordoet, om vierkant achter mijn keuzes te staan, om een vent te wezen, om mijn angst te overwinnen, om mijn ziel niet te verkopen, om niet toe te geven aan lafhartigheid, om mezelf bij het opmaken van de balans recht in de ogen te kunnen kijken, om mijn vertrouwen te koesteren, om te durven zijn wie ik ben, om mijn potentie om te zetten in resultaat, om het positieve in de hand te werken, om rechtop te blijven staan, om het heden te beleven als het enige goede dat me gegeven is, om op te komen voor mezelf, om niet langer over me heen te laten lopen, om mijn ziel te pantseren en zorgvuldig te kiezen wie ik er toegang toe geef, om te tonen wat ik waard ben, om te geloven in de goede afloop, om de situatie naar mijn hand te zetten; het is alleen aan mij om de wereld te veranderen. 04. Een verdoolde profeet Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal In een ontwortelde wildernis van gewapend beton, slentert hij al maanden voorgelogen en verdwaasd rond. Bespioneerd door miljarden satellieten en de sociale controle, lijken zelfs deze vertrouwde contreien zich langzaam van hem te vervreemden. In de binnenstad stemmen straten, pleinen en stegen steeds somberder. Waar hij zich ook begeeft, voortdurend houden bedroevende gebouwen een vijandige blik op hem gericht. Met uitzondering van enkele verwaaide folders, is de eindeloze boulevard verlaten - alsof hij de dagelijkse drom nŽt is misgelopen. Deze man heeft zich nog nooit zo lamentabel gevoeld als toen hij zich dwangmatig trachtte aan te passen aan de samenleving die hem voorgehouden wordt. De groene literfles in zijn linkerhand is leeg. Nu voelt hij zich een verloren straatprediker zonder toehoorders. Toch blijft hij zijn onstoffelijke boodschap in deze materi‘le wereld verkondigen. Want hij verdomt het pertinent om met de alledaagse gang van zaken in te stemmen. Met constant hetzelfde liedje, zoals dat door soortgenoten wordt gecomponeerd, gedirigeerd en uitgevoerd. Maar zolang alles om hem heen dezelfde aannames uitademt, kan het moeilijk zijn de onbezoedelde waarheid te inhaleren. De waarheid! Niets dan de waarheid! En hij denkt aan al die jaren - aan de vele dromen, en de onbenutte kansen, de verspilde moeite. Maar hij weigert zich nog langer door verleden tijd te laten deprimeren of vermoeien. Daarom springt hij tegenwoordig zuiniger om met zijn onstuimige bron van energie, en zingt hij onophoudelijk en vol vertrouwen deze positieve melodie... 05. Deze positieve melodie Vocalen: Ferry Heyne, Borriegineel Tekst: Borriegineel Productie: Royal Gitaar: Frenky Lukken Drum: Joshua Pesulima Ferry Heyne Hij nestelt zijn valse kop in zijn veren en trekt zich, gekrenkt in zijn trots, terug op de adelaarsrots. Schier ongemerkt is schaamrood zijn schutkleur geworden. Vals en verbitterd, als een versleten kraai met snavelzeer en kreupele vleugels, kermt hij zijn kwellende jammerklacht. Want ooit was hij een onverschrokken strijder, wiens spanwijdte zelfs vijandelijk territorium moeiteloos overschaduwde. Ja, in een glorierijk en ver verleden werden de drie musketiers belichaamd door deze meest gevreesde koningsarend - allen in ŽŽn! In zijn imperium geurden de vrouwen het zoetst, sprankelde de drank het heftigst, en dansten opgetogen onderdanen vierentwintig uur per dag in de prachtigste cadansen. Maar de strijd is verloren. Het is helemaal voorbij en alles is voor niets geweest. Vanochtend heeft hij zijn meerdere moeten erkennen - en niet eens in iemand anders. Want sinds deze morgen werkt zijn staart niet meer. Plots is alle fut eruit verdwenen. En wat stelt een man eigenlijk nog voor, zonder zijn ferme, fier kwispelende staart?! Hemeltergend strekt zijn geweeklaag zich uit over de sombere verte, totdat de zon voorgoed achter de horizon is verdwenen. Verslagen sluit hij zijn oogleden en vestigt al zijn hoop op een milddadiger hiernamaals. Borriegineel Uitermate zenuwachtig en vertwijfeld tuurt hij haastig om zich heen. Zou het gezien zijn? Weifelend verzet hij enkele vlugge pasjes - alleen maar om onmiddellijk halt te houden zodra hij zijn evenwicht dreigt te verliezen. En zo raakt hij alsmaar verder achter op zijn potenti‘le zelf, die stug doorloopt en daarin zijn balans vindt. (Zucht.) ÔVermoeiend.Õ Via de treurig woekerende klimop werpt hij een angstvallige blik naar boven langs de hemelhoge stadswal, en voelt zich eenzaam en nietig. Het is alsof hij niet bestaat, zoals voorbijgangers ŽŽn voor ŽŽn door hem heen lijken te kijken - maar dat doen ze alleen maar om zijn ziel te lokaliseren en vervolgens meedogenloos te vertrappen. (Zucht.) ÔZe snappen me echt niet.Õ (Grom.) ÔZe snappen me toch niet,Õ stelt hij onbewogen vast. Hij kijkt eens om zich heen en ziet hoe al die bedrukte blikvelden de zijne trachten te kruisen. EŽn voor ŽŽn drukken ze doodsangst uit. En dat is waarom deze individuen hun zieltjes met neergeslagen oogleden proberen te verbergen - maar juist daarom zijn ze zo zielig! Resoluut staat hij op en overziet de duizendtallen sterfelijke kruintjes, die driftig krioelend doelloos ronddolen. Sinds hij die trage mensenmassa definitief is ontstegen, lijkt de vaste grond onder zijn voeten verdwenen. Zweven is daarom niet langer een keus meer; het is simpelweg hoe hij zichzelf op de been houdt. Want nu hij de lucht heeft geklaard, is d‡t de plaats waar hij rustig adem kan halen, zonder de vervuiling van leugens, bedrog en misleiding naar binnen te snuiven. Ferry Heyne Dat is het moment waarop hij ontwaakt. Versuft kijkt hij om zich heen. De storm is gaan liggen. De serene rust doet pijn aan zijn ogen. Hij haalt eens diep adem en zuigt zo de zoete lucht zijn longen binnen. Ergens in de verte hoort hij zingend gevogelte gestaag klapwieken. Nee, hij raakt de meeste noten net niet helemaal - maar allemachtig, wat klinkt zijn zang aanstekelijk gretig en levenslustig! Hij springt overeind, zijn krakende rug rechtend. Deze reis mag me dan tien jaar van mijn leven gekost hebben, ik voel me jonger dan ooit tevoren. Mijn herboren ziel is als een warme kruik, de geest is leeg, en het lichaam loopt over van energie. Laat dit dan maar als aanvangspunt voor een nieuw leven dienen. Aldus beweegt zich deze vreemde vogel vreedzaam huiswaarts, waar zijn geborgen, warme nestje lonkt. Gemoedelijk keert een oude, wijze condor de wijde buitenwereld voor de allerlaatste maal zijn ontzagwekkende rug toe. De glazen voordeur van zijn woning weerkaatst zijn donkere gelaat. Hij werpt zijn reflectie een gulle glimlach toe en draait hij zich nog ŽŽn keer om. Met een zonnige, licht oranje tint op zijn gezicht, staart hij vredig voor zich uit, rustig kwispelend, en neemt het duister in de vertes voor en achter zich moeiteloos voor lief. 06. Als een grauwe gift Vocalen en tekst: Borriegineel, Manu Productie: Royal Scratch: DJ Guila Borriegineel Strak in een peperduur en donkerzwart driedelig pak gestoken, slentert hij lusteloos en onverschillig over de werkvloer. Zoals iedere dag ziet hij zijn collegaÕs bloednerveus achter de feiten aan hobbelen. Ze denken allemaal dat het noodzakelijk is om zich als zodanig te gedragen - want dat willen ze denken. Het geeft ze een gevoel van zekerheid, nuttigheid en waardigheid. Nu en dan bevangt hem de gedachte dat ze werkelijk niet beter weten. Dat ze geen idee hebben hoe belangrijk het is om angst te overwinnen en liefde te koesteren. Om persoonlijke frustraties opzij te zetten en hartelijk met ieder mens om te gaan. Om diep ingewortelde gewoontes en gewenning overboord te gooien en elke nieuwe dag als de geboorte van een grandioze gift te beschouwen. Maar de afgelopen jaren hebben zij hem onbedoeld in zijn opvatting gesterkt, dat jij het leven moet maken, voordat het leven jou mismaakt. Dat de essentie van het bestaan geen verklaring nodig heeft, omdat uitsluitend jij jouw leven zin kan geven. Toch slentert hij in weerwil van dergelijke, fundamentele bewustwordingen, nog altijd op dezelfde saaie zaak rond - zonder deze dag te plukken en van het leven te genieten. Sinds hij dat beseft, bekrast iedere uitbetaalde minuut zijn ziel een stukje dieper en verontreinigt de cultuur waarin hij zich begeeft, zijn streven naar een zuiver leven steeds vanzelfsprekender. Elke dag ervaart hij de beknelling van de chique kleding om zijn lijf en ledematen net even bezwaarlijker dan de vorige dag het geval was, tot hij op een schitterende morgen in de spiegel kijkt en zijn asgrauwe reflectie de baanÂbrekende vraag stelt: ÔWaarom besteed ik mijn tijd niet beter?Õ Manu Niemand zag het. De tunnel, eindeloos lang Ð zo lang, dat ze in staat was het licht uit te laten sterven. Niemand zag het. Maar neem het ze eens kwalijk, want wie kon nou zien, denkbeeldig geblinddoekt? Niemand zag het, waarin deze omsloten geest, deze steeds hopelozer wordende ziel uit zou monden. Niemand zag het. Vermoedens en speculaties galmden langs de uitgekookte textuur van haar wanden. Niemand zag het Ð zelfs zij die voorop liepen en beweerden het te weten... ze riepen maar wat. Niemand zag het, en toch volgden we gehorig, recht vooruit starend, alsof we allen hetzelfde geloofden. Niemand zag het. De stoet marcheerde rechtlijnig, als een kunstmatig hart dat vergeten is dat het klopt, verder. Niemand zag het, het enthousiasme had allang plaatsgemaakt voor de lamgeslagen gewenning! Niemand zag het... want niemand was... bereid het te zien. En we rennen en rennen en rennen en rennen en rennen, tot het gevoel dat onze benen ons voortbrengen langzaam maar zeker wegebt. Wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, noch vlees, noch vis, noch... noch iets dat we ooit kunnen onderkennen! Borriegineel Want we, wennen, we wennen, we wennen, we wennen, we wennen, aan de stress van toen op weg naar straks, waardoor we dit moment ontkennen. Wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, door vrees, door haat, door twist verscheurd, terwijl we wereldwonderen wensen! Manu De levensloop van etmalen conditioneerde me... de vanzelfsprekendheid van gevoelens onteerde me... de regelmaat van ontwaken verleerde me... te ervaren wat het is om mens te zijn. 07. Spiegel in het donker Vocalen en tekst: Neo, Borriegineel, K1 Kerbusch Productie: Royal Neo Wat maakt de moderne mens? Internet of GSM, pedofilie of dierenseks, oorlog op elk televisienet? Wat maakt de moderne mens? Benzine voor je hybride bak? Met X-box schieten in Irak? Een eurocent voor je levenslied, de deuromzet is benefiet. Wat maakt de moderne mens? Het idee dat begreep ik nietÉ Wat maakt de moderne mens? Voelen in de onderbuik, wroeten in de volkstuin, beide voeten onderuit... Wat maakt de moderne mens? Het Armani-pak dat past niet meer, de datum van Apocalyps verandert weer... En alles wat de angst beheert, wordt met raketschild afgeweerd... Wat maakt de moderne mens... Zelfvoorzienend afgeleerd? Wat maakt de moderne mens? Groenten in de kas gegroeid... Gemakken met de hand geboeid... Tabak, wiet en lange vloei... Wat maakt de moderne mens? Een simpel woord als deze dag... Genieten, als het leven lacht... Twee minuten! Als je even wachtÉ Wat maakt de moderne mens... Niet af? Borriegineel De tragiek van goede zeden en gehoorzaamheid, openbaart zich in de onderdaan die de gasflessen aan de douchecabine aansluit, puur omdat dat zijn werk is. Het openbaart zich in de burgerman die blindelings in de leugens van zijn leiders gelooft, puur omdat dat zijn houvast is. En in de brave borst, die zijn onwetende wereldbeeld op de filosofie van zijn cultuur en de institutionele geschiedschrijving baseert, puur omdat hij niet beter weet - doordat hij niet beter wil weten. In de goedwillende mens, die zich al zijn volledige leven gemiddeld, en doodgewoon, en onbeduidend waant, doordat hij daar dagelijks van alle kanten aan wordt herinnerd - puur omdat zijn hele omgeving ook niet beter meer weet. Die zonder slag of stoot de aan hem opgelegde route blijft volgen - al leidt die rechtstreeks tot de afgrond, puur omdat hij zijn leven lang gedacht heeft dat het zo moet, omdat het zo hoort, en omdat iedere weldenkende medeburger zich overeenkomstig gedraagt. De tragiek van goede zeden en gehoorzaamheid openbaart zich in de nietsvermoedende mens, die op commando in een wanstaltig monster verandert, puur omdat hem van kind af aan is voorgehouden dat de daden die van hem verwacht worden een heilzaam einddoel zullen dienen. K1 Kerbusch Wat maakt de moderne mens zich toch veel zorgen. Gister over morgen, morgen over gister. Zo laten zij vandaag in het midden. Zien ze mij daarom niet zitten? Het antwoord speelt vrolijk buiten maar de vraag speelt triest binnen, dus ook zij zullen elkaar vandaag niet vinden. Ik hoor de doven, ik zie de blinden, luister naar hoe yin jankt, omdat zij het niet kunnen vinden - met elkaar welteverstaan. Ik zit er tussenin, om te staan voor wat ik mag vinden! Stil, als de ruimte tussen woorden en zinnen, want pas dan worden ze zinnig. Ik zie het voor me als het puntje van mijn neus, maar de inhoud wil niemand zien. Wat maakt de moderne mens zo bang om daarover te beginnen? Zij die het gedwongen geschenk zwijgend beminnen, op hem na die weigert te springen. Hij volgt geen kudde. Hij neemt niet genoeg door genoegen te nemen met minder, volgens de kudde. Maar de dommen die zijn slimmer, maar dat laat hij voor zich. Hij laat ze voor zich uit klimmen met de ladder geklemd tussen zijn vingers, en zegt: hoe het ook zij, hoe wij ook zijn en hoe ik het ook zei... we zijn - en hoe, wil niemand zien. 08. Identiteit Vocalen en tekst: Borriegineel, Royal Productie: Royal Piano: Jens Duringhof Basgitaar en drum: Joshua Pesulima Je kunt het leven dat je eigenlijk wil leiden niet verwezenlijken? Dat is treurig voor je! Maar tegelijkertijd denk ik dat jij dat aan jezelf te wijten hebt - en dat je dat pas inziet als je al die onbeduidende zaken, die je nu als excuus voorwendt, weet te relativeren tot niets meer dan de bijzaken die ze in wezen zijn. Luister, je m—Žt helemaal niks. Maar als je toch iets denkt te moeten, laat het dan nu nog gebeuren - of zet het uit je hoofd en zwijg er voortaan over. Niet: nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu! Maar: nuuuuuuuuuuuuu... oooooommm... Soms heb ik het idee dat mijn leven mij ontglipt. Wanneer de eindeloze puberteit na verloop van tijd t—ch is afgelopen, is iedere dag ineens de laatste. En dat besef verdwijnt nooit meer. Sindsdien is het heden in steeds hogere mate de enige zaak van levensbelang geworden. Want uitsluitend dit moment doet werkelijk terzake. Daarom weiger ik nu nog langer in de schaduw van mijn eigen potentieel en verbeelding te staan! Ja, ik streef volledige zelfaanvaarding na. Af en toe is dat best pittig, maar het is de enige manier om uit het heden te halen wat erin zit - puur omdat ik dat er zelf in kan stoppen. Zo beleef ik dit moment als het enige dat me onbetwistbaar is gegeven, en alleen zo kan ik blijven geloven in mezelf, zonder in zelfbedrog te vervallen. In een misleidende, overspannen samenleving als de hedendaagse, lijkt deze levenswijze misschien te simpel om waar te zijn - maar juist dat bevestigt voor mij de vitale kracht ervan. Niet: nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu! Maar: nuuuuuuuuuuuuu... oooooommm... Soms heb ik het gevoel dat mijn leven mij ontglipt. Dan laat ik me meeslepen in de alledaagse vergankelijkheid en verdwaal ik in de dwang van mijn gedachten. Het zijn deze momenten, waarop ik me zorgen maak over de toekomst - gevoed vanuit misstappen die ik in het verleden begaan heb. Vaak is mijn omgeving er onbedoeld een meester in om me op zulke ogenblikken aan oude gedragspatronen te herinneren. Maar ik verval alleen in dergelijke, verouderde structuren wanneer ik mijn persoonlijke groei ontken - een proces waar niemand zicht op heeft, behalve ik. Alleen als ik mijn introspectie dus niet door onberedeneerde angst laat vertroebelen, kan ik er optimaal gebruik van maken. En natuurlijk, in een overspannen, zelfingenomen cultuur als de hedendaagse, kan het lastig zijn het hoofd koel te houden, rust te bewaren, en bewust te blijven. Maar precies daarom houd ik mijn wezenlijke oorsprong scherper in het oog dan de gekunstelde cultuur die me al die tijd omringd heeft. Want de gedachte dat ik t—Žn alles al wist, maar nog niet besefte, doet me nu, jaren later, grote vreugde. Geniet van de zon! Of... van de regen. Geniet! Van het heden... ook al is het pokkeweer. Geniet van jezelf. 09. De onmachtige speelbal Vocalen en tekst: Borriegineel, Royal Productie: Royal Basgitaar en drum: Joshua Pesulima Borriegineel Nee, het zit hem ook niet mee, die wankelmoedige arme sloeber. Want zoals altijd ziet hij alles wat hij door de jaren heen heeft opgebouwd en momenteel met heel zijn hart koestert, op korte termijn weer onverbiddelijk ineenstorten. Hij staat erbij, kijkt ernaar, en kan er niets aan doen! Ja, zo simpel is het leven van een selfmade man nu eenmaal. Want het is zwaar tillen, met de last van de wereld op je schouders - en daarom steekt hij nog maar eens een peuk op. Zo... dat pakt niemand hem meer af! Royal Hij weet precies waarmee hij bezig is en juist daarom is het zo verdomde moeilijk om iets te bereiken. Elke achteloze ruk aan het mechaniek van de flipperkast doet hem suizen, vliegen, door de kaalgeslagen wandelgangen van de jungle van gewapend beton die onverbiddelijk tot zijn habitat is geworden. Voortjakkeren, met de geestbedwelmende volle snelheid van het leven. Waarheen zijn toch die momenten waarop hij zijn welverdiende rust kan pakken? Even uit het spel stappen en genieten van... ja, van wat eigenlijk? In de afwachtende stilte heft hij het glas nog maar eens op zich-zelf. Borriegineel Wanneer je zijn spelletje meespeelt, vervult hij moeiteloos een sleutelrol, maar veelal voelt hij zich verlaten als de eenzaamste ziel van dit heelal, wanneer de flip-p-p-perk-k-k-kast tilt-tilt-tilt, alles om hem heen st-stilvalt. Als zodanig moet de arme drommel het maar doen met wat hem toevallig ten deel valt. Want zo luidt het ver-haal van de onmachtige speelbal. Het zijn de wijven die Ôem nekken! Altijd weer die sletten, telkens dat geouwehoer! Als ze eenmaal happig zijn, brengen ze onvermijdelijk een volle scheepslading bagger met zich mee. Op de keper beschouwd is iedere verhouding met een vrouw in potentie een platonische plas- en poeprelatie - nee, er bestaat eenvoudigweg geen dame die niet zeikt en geen shit veroorzaakt. Misschien moet hij het maar eens met een mooie man proberen. EŽn met lekkere billen - als die tenminste wel willen... Royal Ja lach maar. Lachen is gemakkelijk zolang het je voor de wind gaat. Maar als je vleugels je niet meer kunnen dragen en die lach je op je lippen besterft, is het een ellenlange route omlaag naar het moeras van godvergeten ellende. Had hij maar nooit enig geluk gekend, dan zou hij zich nu ook niet zo bewust zijn van zijn gemis. Maar de race is al gereden. En nooit eerder leek de eindstreep zo ver buiten zijn bereik. Is dit dan werkelijk alles? Waar is al zijn zwoegen dan toch goed voor geweest? Borriegineel Hoe moet hij verder in dit leven? De hele wereld werkt hem tegen! Alles is hij kwijt: niet alleen de weg, maar ook zijn droomvrouw en met haar zijn kinderwens, zijn status, zelfrespect en zijn gezondheid, zijn baan, zijn salaris, zijn collegaÕs, en de laatste tijd laten ook zijn zielsverwanten niets meer van zich horen! En ook God - oh God, zijn God is zoek! Hoe is het toch mogelijk dat het hele universum deze arme man zomaar in de steek laat? Gelukkig heeft hij al zijn geld gespaard voor ŽŽn laatste naald! Wanneer je zijn spelletje meespeelt, vervult hij moeiteloos een sleutelrol, maar veelal voelt hij zich verlaten als de eenzaamste ziel van dit heelal, wanneer de flip-p-p-perk-k-k-kast tilt-tilt-tilt, alles om hem heen st-stilvalt. Als zodanig moet de arme drommel het maar doen met wat hem toevallig ten deel valt. Want zo luidt het ver-haal van de onmachtige speelbal. 10. Lef Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Hee jij daar! Ja, jij ja. Jij, met die twijfels. Met die... vertroebelde blik in je ogen. Hoe denk jij in godsnaam de wereld te redden, zolang je niet eens voor jezelf kan zorgen? En kom eens achter die treurbuis vandaan. Je depressie verdwijnt echt niet door je erin te verstoppen. Waar is die jeugdigheid toch heengegaan? Die onbezonnen kracht waarmee je het leven aanschouwde - zonder gedachten... illusies... obsessies. Waar is de verwondering gebleven? Vraag jezelf eens af: door w’e ben jij zoÕn treurig hoopje mens geworden? Welke gek... heeft d‡t ooit kunnen toestaan? Die moet wel erg weinig respect hebben... voor zichzelf, voor het leven en de omgeving... voor alles van waarde. Vaak zijn dat degenen die hun mond vol hebben van naastenliefde. Ja, van precies d’e liefde, waar die dekselse naasten geen moment mee bezig zijn! Inderdaad ja, het zijn de grootste ego•sten die zo durven denken... Je weet waarover ik praat, toch? Dat weet ik. Het is niet zo moeilijk aan je te zien. Domoor... kom eens achter die treurbuis vandaan. Ach, ja... die lieve verleden tijd... zoetsappige herinnering... mijn kleine twijfels... HALLO!!! HIER BEN IK! Word eens wakker... Dat verleden waar je zo van houdt, heeft jou allang losgelaten. J’j bent degene die wil blijven omhelzen wat vergaan is. Alleen jij koestert jouw verdriet. Alleen jij staat jouw twijfels toe zich te nestelen in je hoofd en zich van daaruit te verspreiden door je hele lijf en leven. HEE!!! KAP EENS EFFE MET DAT GEZEIK! Weet je waardoor het komt dat jij maar nergens kan vinden wat je zoekt? Doordat het overal is. En kom eens achter die treurbuis vandaan. Leef in vrede met jezelf; jij bent de enige die jou trouw kan zijn tot in de dood. En je bent een mooi mens. Hoe klein je omgeving je ook probeert te houden: je bent prachtig. Jaja, dat kun je klef vinden. Zweverig gezever, ja. Grinnik maar... geloof het of niet... ook de mensen om je heen moeten de angst overwinnen om zichzelf lief te hebben. Hoe gelukkig ze ook lijken te zijn. Zij weten niets. Ik weet niets. Jij weet niets. Daarmee weten we alles al, toch? Daarmee snappen we toch altijd al dat het leven dat volwassenen schijnen te moeten leiden, een gekunsteld stelsel van regeltjes en... opvattingen en... angst is? Nou dan... DUS DOOR WIE LAAT JIJ JE DAN VERDOMME NOG VOOR DE GEK HOUDEN?!?!?! Kijk toch eens naar jezelf! Kijk nou toch eens naar jezelf... Waar is dat ongecompliceerde kind gebleven? Jij bent de enige die voor dat kind kan zorgen. Neem daarom eens heel gauw je verantwoordelijkheid! Hoe kun jij ooit fatsoenlijk je kinderwens in vervulling brengen, als je niet eens kan houden van het kind dat je zelf bent? Sta je rechtop? Wacht even... denk je nu nog steeds dat jij bedrogen moet worden om je relaties... zo goed en zo kwaad als het gaat... in stand te houden? Nee, toch? Je bedriegt jezelf. Open je ogen. Je h—Žft geen slachtoffer te zijn! Pssst... hee! Kin omhoog? Borst vooruit? Ben je nog wel een beetje... verliefd op jezelf? Voel je die onderbuik borrelen? Voel je dat bloed nog stromen? Voel je dat nog? Durf je dat nog te voelen? Ja toch... j‡ toch! Ja toch. 11. Jij = vrij Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Jij... is... vrij... Zo dogmatisch als een mens van aard is, stelt hij zoveel voor als wat zijn overtuiging waard is. Juist wanneer de gehele wereld als vanzelfsprekend het tegendeel van jouw grondig doordachte opvattingen lijkt te blijven bewijzen... juist dan kun je bereiken wat jij wil! Want jij, en jij uitsluitend, cre‘ert jouw realiteit. Jij kiest voor vrees of durf. Laat zelfvertrouwen daarom te allen tijde je leidraad zijn. Ja, het kan zwaar zijn om zoÕn fundamentele verantwoordelijkheid die je voor jezelf draagt, te hanteren, of zelfs om het lef op te brengen om dit inzicht Ÿberhaupt te aanvaarden. Maar als je met de moed bent toegerust om in een angstige, sceptische, en spotachtige omgeving overtuigd te blijven van jezelf, tekent dat eerder je integere persoonlijkheid dan je gestoorde geest. Laat je daarom niet door andermans onwetendheid vermoeien. Want werkelijk, als je buitenstaanders zomaar toestaat jouw geloof kapot te maken, stel je inderdaad niets anders voor dan precies die doodgewone zwakkeling die je denkt te zijn... Jij, jij, jij, jij! Vrij, vrij, vrij, vrij! Uitsluitend door je ogen te openen, zie je... dat je blikveld beperkt is Ð en daar verandert je telescoop of microscoop geen ene moer aan! Als je nu bedenkt dat er nog miljarden gelijksoortige wezens op deze planeet ronddolen, die elkaar nietsvermoedend allerlei waandenkbeelden voorhouden, en zichzelf op die manier een krakkemikkig rad voor ogen draaien, dan weiger je toch om het spel als nietige pion te spelen, op een speelbord dat ons zonder natuurlijke autorisatie is opgedrongen? Waarom laat je anderen jou nog de wetten voorschrijven? Ze weten niets! Waarom laat je geleerden, demagogen en het boerenverstand jou nog vertellen hoe de wereld in elkaar zit? Ze weten niets! Waarom laat je anderen jou nog vertellen hoe jij je leven moet leiden en hoe jij jezelf moet inkaderen? Ze weten niets! De enige die iets weet ben jij zelf, en wel omtrent jou zelf. Leer daarom jezelf kennen. Alleen dan kun je een bewustzijn scheppen dat logischerwijs tot wezenlijke verlichting leidt. En je zult ze horen zeggen dat je zo ver niet moet gaan. Dat je zo geen zekerheden overhoudt en geen rustig leven meer kan leiden. Je zult ze horen zeggen dat je niet met beide benen op de grond staat, en dat zweven levensgevaarlijk is. Maar onthoud altijd: als jij inziet dat alles wat niet hier en nu plaatsvindt, vanuit jouw perspectief een illusie is, dan ben jij niet degene die zweeft! En... welke zekerheden vreest je omgeving eigenlijk te verliezen? Je hebt nog steeds jezelf toch? Meer zekerheid zul je elders noch hier vinden. Zolang je dat niet durft te aanvaarden, zul je het doorprikken van droombeelden waarmee je van kind af aan bent gehersenspoeld, inderdaad als pijnlijk blijven ervaren - zoals dat overduidelijk voor je omgeving geldt. Maar je moet niet bang zijn... koedie koedie koedie... Jij, jij, jij, jij! Vrij, vrij, vrij, vrij! Van alle leugens is er ŽŽn hardnekkiger, maar tegelijkertijd ook eenvoudiger te doorgronden dan alle andere; dat is de leugen die algemeen geaccepteerd als Ôde waarheidÕ door het leven gaat. 12. Meditatie (epiloog) Vocalen en tekst: Borriegineel Productie: Royal Gitaar: Frenky Lukken Drum: Joshua Pesulima De sereniteit van het bestaan... Uitsluitend invoelbaar wanneer je durft te vertrouwen... Elegante rust als evenwichtige voedingsbodem... Gedachten, gevoel, gedrag... Ongehinderd op het individueelste centrum van je wezen geconcentreerd... Met een bedaarde ziel als bonafide fundament... Geloof, kracht, overtuiging... Dwangmatig of onverstoorbaar... Door persoonlijke groei naar volle wasdom... Vastberaden in de richting die je van nature volgt... De kinderlijke eenvoud van iedere situatie... Volledig op het hier en nu gefocust... Ieder ogenblik opnieuw... Alleen maar dit moment... Jouw wezenlijke vrijheid... De zoektocht naar evenwicht komt ten einde: je bent uitgebalanceerd. Alles staat en valt bij overtuiging... Alles staat en valt bij overtuiging... Alles staat en valt bij overtuiging. (Enzovoorts...)